بخش اوّل ترد على احدهم القضيّة في حكم من الاحكام فيحكم فيها برأيه ، ثمّ ترد تلك القضيّة بعينها على غيره فيحكم فيها بخلاف قوله ، ثمّ يجتمع القضاة بذلك عند الامام الّذي استقضاهم فيصوّب آراءهم جميعا - و الههم واحد ! و نبيّهم واحد ! و كتابهم واحد ! ترجمه گاه مسأله ( و دعوايى ) مطرح مىشود و قاضى به رأى خود در آنجا حكم مىكند ، سپس شبيه همان دعوا نزد قاضى ديگرى عنوان مىگردد ، او درست بر خلاف اوّلى حكم مىكند ، سپس همهء اين قضات ( با آن آراى ضدّ و نقيض نزد پيشوايشان كه آنان را به قضاوت منصوب كرد ، گرد مىآيند و او رأى همهء آنها را تصديق و تصويب مىكند در حالى كه خداى آنها يكى و پيامبرشان يكى و كتابشان ( نيز ) يكى است ! خطبه در يك نگاه اين خطبه همان گونه كه اشاره كرديم ، به عقيدهء بعضى از محققان جزيى از خطبهء گذشته بوده است كه در كلام « سيّد رضى » از هم جدا شده است و محتوا و مضمون آن نيز گواهى بر همين معنى مىدهد ، چرا كه در خطبهء گذشته سخن از قضات ناآگاه و ناصالح بود كه با داوريهاى نادرست خود ، امنيّت جان و مال مردم را به خطر مىافكنند و منشأ مفاسد بسيارى در سطح جامعه مىگردند . در اين خطبه نيز سخن از قضاتى به ميان آمده كه تكيه بر دلايل سست و